Είναι
δεδομένο ότι κάποιες σκέψεις αλλά και οι πράξεις που τις συνοδεύουν ως
παράδειγμα αλληλοεπηρεάζουν τους ανθρώπους και γίνονται αιτία κι αφορμή να
προχωρήσει κανείς στο παρακάτω της ζωής. Ενίοτε ταυτίζονται και με το σκεπτικό
και τον σκοπό όταν υπάρχει κοινός οδηγός και όραμα. Μιλάω για την περίπτωση
εκείνη που η μνήμη γίνεται οδηγός και σύμβουλος και κατευθύνει ενέργειες και
πράξεις για να νιώθεις πως στην πορεία δεν είσαι μόνος, δεν παλεύεις μόνος σου
για έναν ιερό σκοπό. Έχεις συνοδοιπόρους και συναγωνιστές για να διεκδικήσεις
τα αυτονόητα, που όμως αυτό δεν είναι κάτι που ισχύει για όλους. Βλέπε πολιτικά
πρόσωπα και συμφέροντα μικρά ή μεγάλα που τους οδηγούν ν’ απαρνηθούν ουσιαστικά την πατρίδα και μένεις μετέωρος να
αναρωτιέσαι: μα δεν είναι Έλληνες αυτοί οι άνθρωποι..;
Το κυριότερο μέσο διάδοσης της γνώσης η
ομιλούσα γλώσσα, η γραφή, τα κείμενα στα βιβλία και σήμερα ασφαλώς το διαδίκτυο και τα εκατομμύρια σελίδες του.
Τι γράφουν όμως τα βιβλία πείτε μου και συγκεκριμένα αναφέρομαι σε σχολικά εγχειρίδια
Δημοτικής και Μέσης εκπαίδευσης. Πως μαθαίνεις από παιδί την ιστορία του τόπου
σου και πως την ανακαλύπτεις
μεγαλώνοντας άμα έχεις το χρόνο και την διάθεση να ψάξεις και να σκύψεις
μέσα στις αράδες της γραφής και να μορφωθείς. Παρόμοιες και άλλες σκέψεις με γέμισαν
απογοήτευση και με παρακίνησαν πριν χρόνια να ζωγραφίσω ένα έργο με τίτλο
«Ανέστιον Φως» .
Ανακάλεσα
μέσα μου την φωνή της γιαγιάς μου που ήρθε από τον Πόντο. Την απέραντη θλίψη
της, τα δάκρυα της που ποτέ δεν έπαψαν μέχρι τον θάνατο της να κυλούν στην άκρη
των ματιών της. Όλες οι ιστορίες που άκουγα να μου διηγείται και νόμιζα
παραμύθια, δεν τις διδάχτηκα ποτέ σε
κανένα σχολείο. Έπρεπε να το φωνάξω να το καταγράψω, να το κοινοποιήσω και να
το γνωστοποιήσω με τον δικό μου τρόπο. Δεν αρκεί πλέον να θρηνούμε μόνο, πρέπει
να το φωνάξουμε: Η ιστορία της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού δεν ήταν
παραμύθι. Ήταν γεγονός που εξολόθρευσε
με βίαιες και φρικαλέες πράξεις
353.000 ψυχές. Ήταν το γεγονός των χιλιάδων ορφανών παιδιών που έμειναν στον
Πόντο και εξισλαμίστηκαν… κάποιος πρέπει να μεριμνήσει και γι’ αυτά τ’αδέρφια
μας. Δεν είναι η τιμωρία το ζητούμενο αλλά η
αναγνώριση και η συγνώμη για να μαλακώσει ο πόνος. Η διαβεβαίωση πως δεν θα
υπάρξουν πια παρόμοια γεγονότα. Βέβαια 94 χρόνια μετά και καθώς ο κόσμος και η
κοινωνία προχωρά και εξελίσσεται οι
υπαίτιοι ανακαλύπτουν καινούργιους τρόπους και μεθόδους εξολόθρευσης συχνά
ολόκληρων λαών… βλέπε μνημόνια..
Η ιστορία
όμως έγραψε μαύρα κεφάλαια και πρέπει να γίνουν γνωστά μέσα από τις σελίδες των
βιβλίων. Οι ειδικοί θα βρουν τον τρόπο και το πώς για κάθε ηλικία. Μα και η
Ελληνική Βουλή "αν έχει τσίπα" οφείλει να αναγνωρίσει την ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΟΝΤΙΑΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ.... να την
αναγνωρίσει ΤΩΡΑ έστω και αργοπορημένα. Είναι
αυτή που φέρει το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης, διότι το 1994 μόνο το δικαίωμα
να κλαίμε τους νεκρούς μας αναγνώρισε και ότι μπορούμε να κάνουμε εκδηλώσεις
μνήμης. Επίσης κάποτε πρέπει να εφαρμοστεί κι εκείνη η εγκύκλιος που
πηγαίνει σε όλα τα σχολεία Δημοτικά, Γυμνάσια, Λύκεια κι ενώ είναι υποχρεωμένοι
οι εκπαιδευτικοί να διοργανώνουν με τους μαθητές εορτή μνήμης στα περισσότερα σχολεία δεν
κάνουν ούτε ενημέρωση. Αν υπολογίσουμε δε ότι φέτος την ημέρα που γράφονται οι
αράδες αυτές ξεκινούν οι Πανελλαδικές Εξετάσεις, ούτε καν αναφορά θα γίνει σε
Γυμνάσια και Λύκεια. Σε ελάχιστα Δημοτικά Σχολειά όπως πάντα. Μακριά λοιπόν από
μυαλά σκοτεινά και συνωστισμένα. Ευελπιστώ πως δεν θ’ αργήσει να ‘ρθει καιρός που
θ’ αλλάξουν τα πράγματα. Εϊναι δύσκολοι οι καιροί και θα ‘ρθουνε κι άλλοι, μα
σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος..
Ζει ο Πόντον
Όλα σκωτούμες για τεσέν, σα χώματα να κείμες.
Εσύ, πατρίδα μου, θα ζεις, εμείς πα να μην είμες.
Ζει ο Πόντον, ζει ο Πόντον, κι αν σκωτούμες όλ' εμείς.
Ίνας Πόντιος κανείτε για να παίρ' ατόν οπίς!
Όσα σον κόσμον εν τεσά τα άξια παιδία σ',
Συ απές θα ζεις, κι θ'αποθάν'ς σ' ποντιακά καρδίας.
Πόνος εμόν πάντα σ'εσέν και σ'άλλα τόπ' αν ζούμαι,
Εσέν απές σο ψόπον μου με το Χριστόν κρατούμαι.
Ζει ο Πόντον, ζει ο Πόντον, κι όλ' α χάμες α ση γη.
Ίνας Πόντιος κανείτε να τσαΐζ' «ο Πόντον ζει»!
Όλα σκωτούμες για τεσέν, σα χώματα να κείμες.
Εσύ, πατρίδα μου, θα ζεις, εμείς πα να μην είμες.
Ζει ο Πόντον, ζει ο Πόντον, κι αν σκωτούμες όλ' εμείς.
Ίνας Πόντιος κανείτε για να παίρ' ατόν οπίς!
Όσα σον κόσμον εν τεσά τα άξια παιδία σ',
Συ απές θα ζεις, κι θ'αποθάν'ς σ' ποντιακά καρδίας.
Πόνος εμόν πάντα σ'εσέν και σ'άλλα τόπ' αν ζούμαι,
Εσέν απές σο ψόπον μου με το Χριστόν κρατούμαι.
Ζει ο Πόντον, ζει ο Πόντον, κι όλ' α χάμες α ση γη.
Ίνας Πόντιος κανείτε να τσαΐζ' «ο Πόντον ζει»!












