Συνολικές προβολές σελίδας

Τετάρτη, 22 Οκτωβρίου 2014

Έρχεται η νέα Ραδιοφωνική Εκπομπή τετ-ράδιο σοφίας



 Η ζωγράφος - αγιογράφος Σοφία Αμπερίδου είναι Ελληνίδα Ποντιακής καταγωγής, γεννημένη στην Κατερίνη και ζωγραφίζει από τα παιδικά της χρόνια. Από το 1990 τα εικαστικά είναι ο τρόπος επιβίωσης και βιοπορισμού. Ζει και εργάζεται στην Θεσσαλονίκη. Παράλληλα όμως με τις εικαστικές αναζητήσεις και δημιουργίες ασχολείται και με μια μεγάλη αγάπη της το ραδιόφωνο, σημειώνοντας μια αξιόλογη και σημαντική πορεία ως σήμερα στη ραδιοφωνική μπάντα της Θεσσαλονίκης.





Τα πρώτα βήματα της έγιναν στο ραδιοφωνικό σταθμό ράδιο-Έκφραση 92.4 fm για το διάστημα 2002-2003 παρουσιάζοντας μουσική εκπομπή με καλλιτεχνικά και άλλα ενδιαφέροντα νέα. Ακολούθησε η συνεργασία με το Μύθο-93.4 fm για την παρουσίαση ποιητικής εκπομπής που είχε διαγωνιστικό χαρακτήρα μεταξύ των ποιητών και βράβευση τους για το διάστημα 2003-2004. Για 3χρόνια το διάστημα 2005-2008 η Σοφία Αμπερίδου επιμελήθηκε και παρουσίασε σειρά εκπομπών στον ραδιοφωνικό σταθμό "Θεσσαλονίκη - 904 αριστερά στα fm" με τίτλο, "Με το Βλέμμα του Ποιητή". Από το φθινόπωρο του 2008 ως το φθινόπωρο του 2013 επιμελήθηκε και παρουσίασε την εκπομπή "Παραμυθοποιήματα δια χειρός σοφίας" στον ραδ.σταθμό Gityinternational 106,1 fm. Μια ιδιαίτερα πνευματώδη εκπομπή, σχολιάζοντας με τρόπο ξεχωριστό την επικαιρότητα μέσα από ποιήματα και μουσικά ή λογοτεχνικά παραμύθια. Από τις εκπομπές της έγινε παρουσίαση πολλών καλλιτεχνών, ποιητών, συγγραφέων, εικαστικών, μουσικών, τραγουδιστών και φυσικά του έργου τους. Από το Νοέμβριο του 2013 έως και τον Μάιο του 2014 παρουσίασε την εκπομπή "Ποντιακή Μούσα" στο ράδιο Πόντος-"Λελεύω σε" 101,3 fm, με θέματα που αφορούσαν αποκλειστικά τον Πόντο και την λόγια και λαϊκή παράδοση του Ποντιακού πολιτισμού.


Η ραδιοφωνική συνέχεια έρχεται   http://www.entropiaradio.gr/ με την εκπομπή τετ-ράδιο σοφίας

http://www.entropiaradio.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=32:tetradio&catid=9&Itemid=101

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *


Παρασκευή, 11 Ιανουαρίου 2013

Εκόμισα εις την τέχνη


Εκόμισα εις την τέχνη


Κάθομαι και ρεμβάζω.   Επιθυμίες κ’ αισθήσεις
εκόμισα εις την Τέχνην—   κάτι μισοειδωμένα,
πρόσωπα ή γραμμές·   ερώτων ατελών
κάτι αβέβαιες μνήμες.   Aς αφεθώ σ’ αυτήν.

Ξέρει να σχηματίσει   Μορφήν της Καλλονής·
σχεδόν ανεπαισθήτως   τον βίον συμπληρούσα,
συνδυάζουσα εντυπώσεις,   συνδυάζουσα τες μέρες



  Αναφορικά με το έργο «Το Βλέμμα του ποιητή Καβάφη»  

δείτε εδώ http://paletasofias.blogspot.gr/2011/02/blog-post.html 


 Ζωγραφισμένα

Την εργασία μου την προσέχω και την αγαπώ.
Μα της συνθέσεως μ' αποθαρρύνει σήμερα η βραδύτης.
Η μέρα μ' επηρέασε. Η μορφή της
όλο και σκοτεινιάζει. Ολο φυσά και βρέχει.
Πιότερο επιθυμώ να δω παρά να πω.
Στη ζωγραφιάν αυτή κυττάζω τώρα
ένα ωραίο αγόρι που σιμά στη βρύσι
επλάγιασεν, αφού θ' απέκαμε να τρέχει.
Τι ωραίο παιδί· τι θείο μεσημέρι το έχει
παρμένο πια για να το αποκοιμίσει.-
Κάθομαι και κυττάζω έτσι πολλήν ώρα.
Και μες στην τέχνη πάλι, ξεκουράζομαι απ΄την δούλεψή της. 


 Η πόλις

Είπες· «Θα πάγω σ' άλλη γη, θα πάγω σ' άλλη θάλασσα.
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη απ' αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή·
κ' είν' η καρδιά μου -σαν νεκρός- θαμένη.


Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μένει.


Οπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω

ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα.»
Καινούργιους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ' ασπρίζεις.


Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού -μη ελπίζεις-
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Ετσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ' όλην την γη την χάλασες.


 Όσο μπορείς 
 
 Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πιαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την,
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μιά ξένη φορτική.


  
Θερμοπύλες 

Τιμή σ' εκείνους όπου στην ζωή των
ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες.
Ποτέ από το χρέος μη κινούντες·
δίκαιοι κ' ίσοι σ' όλες των τες πράξεις,
αλλά με λύπη κιόλας κ' ευσπλαχνία·
γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι, κι όταν
είναι πτωχοί, πάλ' εις μικρόν γενναίοι,
πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε·
πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες,
πλην χωρίς μίσος για τους ψευδομένους.
Και περισσότερη τιμή τους πρέπει
όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν)
πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος,
κ' οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε.

 


Ο Δεκέμβρης του 1903

Κι' αν για τον έρωτά μου δεν μπορώ να πω -
αν δεν μιλώ για τα μαλλιά σου, για τα χείλη, για τα μάτια·
όμως το πρόσωπό σου που κρατώ μες στην ψυχή μου,
ο ήχος της φωνής σου που κρατώ μες στο μυαλό μου,
η μέραις του Σεπτέμβρη που ανατέλλουν στα όνειρά μου,
ταις λέξεις και ταις φράσεις μου πλάττουν και χρωματίζουν
εις όποιο θέμα κι' αν περνώ, όποιαν ιδέα κι' αν λέγω.


 Επέστρεφε 


Επέστρεφε συχνά και παίρνε με,
αγαπημένη αίσθησις επέστρεφε και παίρνε με --
όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη,
κ' επιθυμία παληά ξαναπερνά στο αίμα
 όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται,
κ' αισθάνονται τα χέρια σαν ν' αγγίζουν πάλι.

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με την νύχτα,
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται....



«Ετος Κ.Π. Καβάφη» ανακηρύσσει το 2013 το υπουργείο Πολιτισμού με αφορμή την επέτειο των 150 χρόνων από τη γέννηση του κορυφαίου ποιητή. Ο Κωνσταντίνος Καβάφης (1863 – 1933) είναι ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Τον κεντρικό σχεδιασμό του προγράμματος δράσεων θα έχουν η Γεν.Δ/νση Σύγχρονου Πολιτισμού, η Διεύθυνση Γραμμάτων και το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (Ε.ΚΕ.ΒΙ ) και θα συνεργασθούν με το Ίδρυμα Ωνάση (Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών) το οποίο έχει στη δικαιοδοσία του το πλήρες αρχείο του ποιητή, τις ξένες πρεσβείες χωρών στην Ελλάδα, τις Έδρες Νεοελληνικής Γλώσσας και Πολιτισμού των Πανεπιστημίων εξωτερικού στα οποία διδάσκεται ο Καβάφης, την Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού και το Ελληνικό Ίδρυμα στην Αλεξάνδρεια, το Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών, λογοτεχνικά σωματεία και άλλους φορείς.

 

                         ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ 

«Κανένας ίσως έλληνας ποιητής δεν υπήρξε τόσο καλός κριτικός αναγνώστης του έργου του όσο ο Καβάφης. Η φράση «ο Καβάφης είναι ποιητής του μέλλοντος», την οποία διοχέτευε εντέχνως στο ευρύτερο κοινό μέσω του στενού περιβάλλοντος των θαυμαστών του, υπαγορευόταν ­ είναι φανερό ­ λιγότερο από ματαιοδοξία και περισσότερο από την επίγνωση ότι θα ερχόταν μια εποχή που η ασύμβατη με τα ποιητικά δεδομένα του καιρού του ποίησή του θα επιβαλλόταν ως μεγάλη ποίηση, όχι μόνο μέσα στο περιορισμένο νεοελληνικό πλαίσιο. 

Ο Καβάφης γνώριζε ότι ο ποιητικός του λόγος, που με τόσο κόπο και με τόση τέχνη είχε διαπλάσει μέσα από την αναχώνευση ποικίλων στοιχείων των ποιητικών τεχνοτροπιών του 19ου αιώνα και της αρχαίας ελληνικής εποχής, θα γινόταν, παρά την ιδιοτυπία του, όχι μόνο δεκτός στον ποιητικό κανόνα αλλά και θα διαμόρφωνε τον κανόνα περισσότερο απ' όσο συνήθως τον διαμορφώνει ένα έργο που έρχεται να προστεθεί σ' αυτόν. Αυτά σκέφτεται κανείς όταν παρατηρεί το μέγεθος της διεθνούς απήχησης του Καβάφη σήμερα. Βιβλία για την ποίησή του τυπώνονται σε διάφορες γλώσσες· διεθνή συνέδρια διοργανώνονται σε διάφορες χώρες· μελέτες με τίτλους όπως «Ωντεν και Καβάφης», «Ουνγκαρέττι και Καβάφης», «Πλάτεν και Καβάφης» δημοσιεύονται σε διεθνή περιοδικά· τα ποιήματά του παρέχουν το θεματικό υλικό σε έργα μειζόνων ζωγράφων και μουσουργών· διδάσκονται σε τμήματα όχι μόνο νεοελληνικών σπουδών αλλά και συγκριτικής φιλολογίας των ξένων πανεπιστημίων

«Η παγκοσμιότητα της ποίησης του Καβάφη» 

 «ΤΟ ΒΗΜΑ» 11-07-1999 ΄Αρθρο  του Νάσοου Βαγενά  

http://cavafis.compupress.gr/vagenas.htm








 



Παρασκευή, 4 Ιανουαρίου 2013

Με το χρόνο θα παίξω



 
Στην πρώτη εκπομπή για το 2013 αρχικά θα σπάσουμε στο κατώφλι της εκπομπής το ρόδι, για να πλημμυρίσουμε με τους χρυσούς καρπούς και την ευωδιά απ’ τους χυμούς του. Οι επιλογές των ακροατών θα συμπληρώσουν τα "παραμυθοποιήματα δια χειρός σοφίας" ενώ τα μελοποιημένα ποιήματα του Γεώργιου Δροσίνη και η αναφορά στο έργο του, θα υπογραμμίζουν το άρωμα της γλυκιάς πατρίδας. 
                Συντονιστείτε κάθε Παρασκευή 4:00μ.μ.-6:00μ.μ. στους 106.1 fm Θεσσαλονίκης 
 και μέσω internet http://www.cityinternational.gr/home/index.asp

                                                  Απ' τ' αστέρια θα κλέψω  λίγο φως για να τρέξω, να σε βρω.

                                                       Το σκοτάδι φοβάμαι ξαγρυπνώ και θυμάμαι κι απορώ.

                                                   Φεύγει ο χρόνος και πάει σαν το ρόδι που σπάει στον καιρό.


                                                   Με το χρόνο θα παίξω δε θα μείνουμε απ' έξω απ' το χορό. 
                                                    Τον εαυτό μου φοβάμαι και το δρόμο που πάμε στο κενό

                                                    Με το χρόνο θα παίξω στο ρυθμό σου ν' αντέξω, να σε βρω.

                                                          Η ζωή πως περνάει σαν ηχώ που τρυπάει, ουρανό.

                                                    Τα παλιά είναι καινούρια άνοιξή μου καινούρια , σ' αγαπώ

 
 

Πέμπτη, 11 Οκτωβρίου 2012

Ψίθυροι αιωνιότητας

 Είχε τελειώσει η κατά σειρά 3η Πατριαρχική Θεία Λειτουργία με τον πατριάρχη κ.κ.Βαρθολομαίο και ο κόσμος αποχωρούσε σιγά - σιγά από την Μονή  της  Παναγιάς της Σουμελιώτισσας στον Πόντο.


Έμεινα για να φωτογραφήσω τις τοιχογραφίες του ναού, 
αλλά κυρίως ν’ αφουγκραστώ όσο γινόταν με την ησυχία μου το τοπίο και το χώρο. 


 
Οι ώρες που προηγήθηκαν με τις φωνές και τους ψιθύρους των ανθρώπων, αλλά και την κατάνυξη από τις ψαλμωδίες είχαν γεμίσει τόσο την καρδιά μου, που δεν άντεχα άλλο κόσμο.

Ήθελα να μείνω μόνη και μάλλον ήθελα να κλάψω, αλλά δεν τα κατάφερα να εξιλεωθώ.Τα δάκρυα έμειναν κρυφά και  πνίγηκαν κυλώντας προς το μέρος της καρδιάς.



Η ομίχλη έπαιζε με τις πέτρινες κορφές κι εγώ έστηνα αυτί ν’ ακούσω  τον ήχο από τις ψιχάλες που έπεφταν κι ενίσχυαν ακόμη περισσότερο την συγκίνηση μου.

 Ήθελα ν’ αγκαλιάσω του τοίχους, ν’ αγγίξω κάθε σημείο, να ψηλαφήσω τα σημάδια των αιώνων, μα δεν το έκανα. Μόνο με τα μάτια μου χάιδευα τις ζωγραφιές και τις κλείδωνα μια-μια στην ψυχή μου. 

Εστίασα με το φακό της μηχανής μου και φωτογράφιζα. Φωτογράφισα σχεδόν κάθε μορφή και σημείο που μπόρεσα, αλλά οι φωτογραφίες είναι τόσο λίγες μπροστά στο πραγματικό θέαμα.





 Ένα ελάχιστο της αλήθειας τους μπορούν να συγκρατήσουν  και να παρουσιάσουν.
 

 
Πώς να περικλείσει μια εικόνα, το συναίσθημα της χαρμολύπης που σε κυριεύει. 

 
Κάποια στιγμή διαπίστωσα πως έμειναν λίγοι άνθρωποι στον χώρο, κυρίως οι φύλακες που τακτοποιούσαν διάφορα πράγματα. Με βαριά την καρδιά και τα βήματα μου, άρχισα ν’ ανεβαίνω τα σκαλιά προς την έξοδο. 
Ήθελα να μείνω κι άλλο. Τόσες ώρες και μου φάνηκαν μόνο σαν μια στιγμή. Προσπαθούσα να καθυστερήσω την αποχώρηση μου όσο γινόταν, αλλά έπρεπε να επισπεύσω. Εξάλλου με περίμεναν  στο πούλμαν για την επιστροφή. 


Ξάφνου ένιωσα να κρυώνω πολύ κι είπα να μπω για λίγη ζεστασιά 
σ’ ένα από τα δωμάτια που προηγούνται απ’ τον αυλόγυρο του ναού. 
Η υγρασία δεν είναι το καλύτερο μου κι ένιωθα τα γόνατα μου να τρίζουν. 
 
 Τι το ‘θελα όμως!; Ο νους μου έμεινε σ’ εκείνο το δωμάτιο με τα παράθυρα μάτια και το τζάκι στόμα. Υποθέτω πως ήταν ξενώνας  ή  αρχονταρίκι.
Τα παράθυρα, τρύπες εξόδου στο φως, σαν μάτια αιχμαλώτισαν τα δικά μου και με τραβούσαν όλο και περισσότερο κοντά τους. Πλησίασα ακουμπώντας το πρόσωπο μου στο προστατευτικό σίδερο για ν’ αντικρίσω τη θέα του γκρεμού. Δέος και φόβος με κυρίευσε από το ύψος και το μεγαλείο της φύσης απλωνόταν μπροστά μου. 


Ένιωσα τόσο μικρή και μηδαμινή ως παρουσία. Το μεγαλείο του θεού δέσποζε απ’ άκρη σ’ άκρη κι η ψυχή μου πεταλούδα που φτεροκοπούσε, μην ξέροντας που και πως να σταθεί. Η ματιά μου γλίστρησε στα δέντρα και γλύκανε από τα  γυαλιστερά φύλλα τους. Η  ομίχλη ξέρει πάντα να κάνει καλά τη δουλειά της. Καθώς μετακινείτε παιχνιδιάρικα επάνω και ανάμεσα στα δέντρα, είναι σαν κάποιο χέρι να στολίζει με διάφανα πέπλα όλες τις κορφές στο δάσος. 
 


Γύρισα προς το εσωτερικό του δωματίου, κοίταξα εκεί που χάσκει ανοιχτό το στόμιο του τζακιού. Πόσες φλόγες και φωτιές άναψαν κι έκαψαν τα ξύλα, για να ζεστάνουν ανθρώπινες σάρκες. Και τώρα μένει στεγνό, μουντζουρωμένο και προπαντός κενό. Άδειο από ζωή κι ενέργεια. Φαντάστηκα μια παρέα ανθρώπων να ψήνουν καφέ στη χόβολη. Να σερβίρουν λουκούμια (φαντάζομαι υπήρχαν εκείνη την εποχή) και να μιλούν για τα θαύματα της ζωής. Ποιος είπε ότι και οι τοίχοι δεν έχουν μάτια. Έχουν μάτια παράθυρα, που σε οδηγούν να δεις κάτι που ως τότε ο νους σου δεν είχε σκεφτεί. Ποιος είπε ότι οι τοίχοι δεν μιλούν χωρίς φωνή. Μιλούν σιγανά, ψιθυρίζουν ανάμεσα στις χαραμάδες που αφήνουν οι χτισμένες πέτρες. Αρκεί η καρδιά σου να θέλει να δεχτεί αυτή την κοινωνία, την  μεταλαβιά των αιώνων.

 Πήρα τα μάτια μου κι έφυγα δίχως να κοιτάξω τίποτε άλλο. Επέστρεφα διασχίζοντας ξανά το μονοπάτι ανάμεσα στα πανύψηλα δέντρα, περπατώντας αργά και προσεκτικά. 
Πατώντας πάνω κι ανάμεσα στις ρίζες φλέβες που συγκρατούν το χώμα σε απόκρημνα σημεία και χαρίζουν στέρεο περπάτημα στους προσκυνητές. 
Ήμουν σχεδόν μόνη αλλά ούτε που μ’ ένοιαζε τίποτα. Προηγούνταν κάποιοι άγνωστοι μου και σε μια στροφή ένας ντόπιος με ρώτησε αν ήθελα βοήθεια. 


Έφτασα τελευταία στην πλατεία όπου περίμεναν την αφεντιά μου να πάμε για φαγητό. Η ώρα κόντευε τρις όταν έφτασα στο εστιατόριο. Ήταν η ώρα ν’ ακούσω «τα καντήλια» κάποιας συνταξιδιώτισσας.. που καθυστέρησα και δεν ήμουν συνεπής στην ώρα μου κι άλλα τέτοια. Δεν έδωσα συνέχεια, κράτησα όσο  πιο καλά μπορούσα μέσα μου τη δύναμη της ομορφιάς και του μυστηρίου που έζησα. Εξάλλου δεν έχει τη δυνατότητα κανείς να έχει συχνά ραντεβού με την αιωνιότητα και την ιστορία.




Υγ. Οι φτωχές αράδες μου γράφηκαν χαράματα Πέμπτης στις 11 Οκτώβρη 2012 όπου για πολλοστή φορά κοιτάζοντας τις φωτογραφίες από το ταξίδι στον Πόντο κατάφερα να περιγράψω και να εκφράσω με λέξεις, εντυπώσεις, σκέψεις και συναισθήματα.





Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου 2012

Όσα φέρνει ο άνεμος


Στην εκπομπή της Παρασκευής 21 Σεπτεμβρίου 2012 είχα σκεφτεί ν’ ασχοληθώ μ’ εκείνα που φέρνει στου νου μου ο αέρας. Από βραδύς άλλωστε στην πόλη της Σαλονίκης λυσσομανούσε. Δεν έψαξα να δω τα μποφόρ από το βοριαδάκι, μόνο μου ήρθε η ιδέα ν’ ασχοληθώ με τα τραγούδια που έχουν στο λόηγο τους τον άνεμο, τον αέρα τ'αεράκι και τ’ αγέρι. Σίγουρα η περιγραφή τούτης της πνοής έχει κι άλλα ονόματα.. Τραγούδια που εισπνέεις και φουσκώνει το στήθος για να πάρεις δύναμη, ν’ ανοίξεις τα πανιά της ψυχής σου να ταξιδέψεις τα όνειρα σου..

Σκέφτηκα να βρω όλα κείνα τα τραγούδια που έχουν μέσα τους ένα αεράκι.. Ουκ ολίγα θα έλεγε κανείς ανάμεσα στην πλούσια ελληνική δισκογραφία. Ψάχνοντας βρίσκει κανείς πολλά. Από τίτλους σε δίσκους και τίτλους σε τραγούδια ως και όνομα σε μουσικά σχήματα και  συγκροτήματα. 

 Ψάχνοντας στο λαβύρινθο του διαδικτύου λοιπόν έπεσα πάνω σ' ένα ωραιότατο σοφό παραμύθι..


Τα μεγαλοπιάσματα του μικρού αέρα

Μια φορά κι έναν καημό, ο μικρός αέρας του λιβαδιού, ζήλεψε τον τρανό αέρα του βουνού και του είπε:Θα τρέξω, θα φουσκώσω, θα σε φτάσω και άμα πάρω τη θέση σου ποιος με πιάνει, θα σε ξεπεράσω! Η φωνούλα του όμως, ήταν αδύναμη και ο άλλος δεν άκουσε τίποτα. Η απειλή πήγε χαμένη. Ο μικρός αέρας, κάκιωσε και φουρκίστηκε ακόμα περισσότερο! Μέρα νύχτα, γυμναζόταν και σάρωνε το γρασίδι και ότι άλλο υπήρχε στο λιβάδι του. Όλοι τρόμαζαν με την τρέλα του και δεν ήξεραν τι να κάνουν...  Ένα παιδί, λίγο μικρότερο από τον αεράκο, στεναχωρημένο που η ζωή στο μικρόκοσμό του είχε αναστατωθεί τόσο έντονα, προσπάθησε να βρει με ποιο τρόπο, θα μπορούσε να βοηθήσει την κατάσταση. Σκέφτηκε πολύ και αποφάσισε πως τη λύση θα έπρεπε να τη δώσει ο τρανός αέρας του βουνού που ήταν παλιός και σοφότερος. Έτσι έβαλε σε ένα σακί, λίγο ψωμοτύρι και το παγούρι με το νερό του και μια και δυο ξεκίνησε ν’ ανέβει στο βουνό να μιλήσει με τον αέρα του.

Περπάτησε, περπάτησε, λαχάνιασε, αναψοκοκκίνισε, ίδρωσε, μα δεν το έβαλε κάτω. Λίγο πριν το σούρουπο, με τα γόνατα κομμένα από την κούραση, έφτασε στην κορυφή του βουνού και συνάντησε τον τρανό αέρα, που ετοίμαζε το βραδινό του. Τον χαιρέτισε με ευγένεια και με τον απαιτούμενο σεβασμό κι αφού ήπιε με ευγνωμοσύνη, το ζεστό τσαγάκι που το φίλεψε, του εξήγησε το λόγο που τον είχε οδηγήσει ως εκεί πάνω.
 Ο τρανός αέρας, άκουσε προσεχτικά τα λόγια του παιδιού και μετά ξέσπασε σε δυνατά γέλια. Τόσο βροντερά που τα ψηλά έλατα του βουνού τραντάχτηκαν, πήγαν ήρθαν πέρα δώθε, σαν να χόρευαν σάμπα.Το παιδί γέλασε κι εκείνο, μα μια ανησυχία έσμιξε λιγάκι τα φρυδάκια του. Φοβήθηκε, πως έκανε τόσο δρόμο, μόνο και μόνο για χωρατά και πως θα γυρνούσε άπραγο στο ταλαίπωρο λιβαδάκι.

Προς μεγάλη του ευχαρίστηση, η επόμενη κίνηση του σοφού αέρα, που του είπε ψιθυριστά στο αυτάκι του ένα μυστικό , το γαλήνεψε. Κι αφού τον καληνύχτισε, πήρε τραγουδώντας χαρωπά, τον εύκολο πια κατηφορικό δρόμο του γυρισμού. Το επόμενο πρωινό, το παιδάκι, πλύθηκε, ομορφοστολίστηκε και έτρεξε να βρει τον μικρό αέρα του λιβαδιού. Μόλις τον είδε, έκανε μια βαθιά υπόκλιση σαν να είχε να κάνει με κάποιον τρανό και φοβερό άρχοντα και του είπε:

Ξέρω πως σου αξίζει να γίνεις ο αέρας του βουνού και μπορώ να σε βοηθήσω να τα καταφέρεις. Λες πως μόλις φτάσεις εκεί πάνω θα εξοντώσεις τον γέρικο αέρα και αφού πάρεις τη θέση του θα τον ξεπεράσεις. Λοιπόν κάνε ότι σου πω και θα σε πάω εγώ στο βουνό. Είναι πανεύκολο! Μπες μέσα στο σακί μου. Εγώ θα κάνω πως παω βόλτα στο βουνό. Όταν φτάσω στην κορυφή, σε αμολάω και τον κανονίζεις…Έτσι κι έγινε! Ο μικρόμυαλος αεράκος στρώθηκε στο σακί του παιδιού και το αγόρι πήρε πάλι το δρόμο για το βουνό. Ο τρανός αέρας, τους υποδέχτηκε δήθεν έκπληκτος και ταραγμένος. Και μετά από μια γελοία και κωμική μάχη με τον μικρό αέρα, που τον χτυπούσε σαν να ήταν φτεράκι από κλωσσόπουλο και του γαργαλούσε τα πλευρά έδωσε μια και εξαφανίστηκε.

Ο μικρός αέρας, φούσκωσε περήφανα σαν το παγώνι και κοίταξε τριγύρω στο βουνό απολαμβάνοντας το καινούργιο του βασίλειο. Έκανε να φυσήξει και να δείξει ποιος πραγματικά είναι, μα έσπασε τα μούτρα του. Η δύναμή του δεν έφτανε ούτε για να πάει από το ένα δέντρο στο άλλο. Η πραγματικότητα του άνοιξε τα μάτια. Έμαθε πως δεν φτάνει να είσαι σε μεγάλη θέση για να είσαι σπουδαίος. Πρέπει να είσαι σπουδαίος στην κατάλληλη για σένα θέση.

Αμέσως, φώναξε τον τρανό αέρα του βουνού κι αφού του ζήτησε συγνώμη, μπήκε πάλι στο σακί του μικρού παιδιού και ξαναγύρισε στο λιβάδι, όπου ζει και βασιλεύει μέχρι σήμερα. Όποιος μάλιστα περάσει από εκεί, τον ακούει να τραγουδάει πως σπουδαίο δεν είναι να χάνεις την ενέργειά σου προσπαθώντας να πετύχεις μεγάλα και ακατόρθωτα πράγματα, αλλά να κάνεις καλά αυτά που σου αναλογούν.
Γιατί για κάποιους άλλους τα δικά σου έργα είναι τα άπιαστα όνειρά τους…

Το παραμύθι είναι της Πηγής Καφετζοπούλου

Ένα από τα ωραιότερα τραγούδια που γράφτηκαν ποτέ για άνεμο είναι ο Βαρδάρης του Νίκου Παπάζογλου. Κληρονομιά-παρακαταθήκη της ελληνικής μουσικής σκηνής για τις επόμενες  γενιές 

Δεν ξέρω για σας, αλλά για μένα ο Βαρδάρης είναι πάντα ένας αέρας αγαπημένος κι ευτυχώς μας επισκέπτετε συχνά. Κάθε φορά που φυσά καθαρίζει η ατμόσφαιρα της Σαλονίκης μας

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

Η εκπομπή δεν θα μπορούσε να παραλείψει την ημερομηνία μνήμης θανάτου, του Έλληνα νομπελίστα ποιητή Γιώργου Σεφέρη. Ήταν 20 Σεπτεμβρίου 1971 όταν άφηνε την τελευταία του πνοή. 

 Κι αν ο αγέρας φυσά, δε μας δροσίζει
κι ο ίσκιος μένει στενός κάτω απ' τα κυπαρίσσια
κι όλο τριγύρω ανηφόρι στα βουνά

Μας βαραίνουν οι φίλοι
που δεν ξέρουν πια πως να πεθάνουν

Κι αν ο αγέρας φυσά, δε μας δροσίζει
κι ο ίσκιος μένει στενός κάτω απ' τα κυπαρίσσια
κι όλο τριγύρω ανηφόρι στα βουνά

Παρουσία του αγέρα και στο "Μυθιστόρημα" του ποιητή 

"Το πέλαγο σμίγει κατά τη δύση μια βουνοσειρά.
Ζερβά μας ο νοτιάς φυσάει και μας τρελαίνει,
αυτός ο αγέρας που γυμνώνει τα κόκαλα απ' τη σάρκα." 
  



Για σας που τυχόν ενδιαφέρεστε για την ζωή του ποιητή δείτε παραπάνω το εξαιρετικό χρονολόγιο της ζωής του, στη φωτογραφία από το περιοδικό «Επτά ΗΜΕΡΕΣ» της εφημερίδας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ – έκδοση Κυριακή 13 Οκτωβρίου 1996. Από δώ και το ακόλουθο σκίτσο, όπου ο Γιώργοας Σεφέρης με αρχαιοπρεπή εμφάνιση, καθισμένος σε κίονα, γράφει εμπνεόμενος από το περιβάλλον.



 Η εκπομπή πάντα κάνει στάση σε μεγάλους σταθμούς της ιστορίας και της τέχνης.
 Έτσι είναι δεδομένη κιη αναφορά στην ιστορική δήλωσή του ποιητή κατά της χούντας, 
την Παρασκευή της 28ης Μαρτίου του 1969 .  

«Αυτή η ανωμαλία πρέπει να σταματήσει. Είναι εθνική επιταγή» 
 
«Πάει καιρς που πήρα την απόφαση να κρατηθώ έξω από τα πολιτικ του τόπου. Προσπάθησα άλλοτε να το εξηγήσω. Αυτ δε σημαίνει διόλου πως μου ειναι αδιάφορη η πολιτικ ζωή μας. Έτσι, από τα χρόνια εκείνα, ως τώρα τελευταία, έπαψα κατ κανόνα να αγγίζω τέτοια θέματα· εξάλλου τα όσα δημοσίεψα ως τις αχς του 1967 και η κατοπιν στάση μου - δεν έχω δημοσιέψει τίποτα στην Έλλάδα από τότε που φιμώθηκε η ελευθερία - έδειχναν, μου φαίνεται, αρκετ καθαρ τη σκέψη μου.
Μολαταύτα, μήνες τώρα, αισθάνομαι μέσα μου και γύρω μου, ολοένα πιο επιτακτικά, το χρέος να πω ένα λόγο για τη σημεριν κατάστασή μας. Με όλη τη δυνατ συντομία, να τι θα έλεγα:
Κλείνουν δυ χρόνια που μας έχει επιβληθεί ένα καθεστς ολωσδιόλου αντίθετο με τα ιδεώδη για τα οποόα πολέμησε ο κόσμος μας και τόσο περίλαμπρα ο λαός μας στον τελευταιο παγκόσμιο πόλεμο. Είναι μία κατάσταση υποχρεωτικής νάρκης, όπου όσες πνευματικς αξίες κατορθώσαμε ν κρατήσουμε ζωντανές, με πόνους και με κόπους, πάνε κι αυτς να καταποντιστούν μέσα στα ελώδη στεκούμενα νερά. Δε θα μου ήταν δύσκολο να καταλάβω πως τέτοιες ζημις δε λογαριάζουν πάρα πολ για ορισμένους ανθρώπους.
Δυστυχώς δν πρόκειται μόνον γι᾿ αυτ τον κίνδυνο. 'Ολοι πια το διδάχτηκαν και το ξέρουν πως στις δικτατορικς καταστάσεις η αρχ μπορεί να μοιάζει εύκολη, όμως η τραγωδία περιμένει αναπότρεπτη στο τέλος. Το δράμα αυτού του τέλους μας βασανίζει, συνειδητ ή ασυνείδητα, όπως στους παμπάλαιους χορος του Αισχύλου. Όσο μένει η ανωμαλία, τόσο προχωρεί το κακό.
Είμαι ένας νθρωπος χωρς κανένα απολύτως πολιτικ δεσμ και, μπορώ να το πω, μιλώ χωρς φόβο και χωρς πάθος. Βλέπω μπροστά μου τον γκρεμ όπου μας οδηγεί η καταπίεση που κάλυψε τον τόπο. Αυτ η ανωμαλία πρέπει να σταματήσει. Είναι εθνικ επιταγή.
Τώρα ξαναγυρίζω στη σιωπή μου.
Παρακαλώ το Θεό να μη με φέρει αλλη φορ σε παρόμοια ανάγκη να ξαναμιλήσω».


..Mας έλεγαν θα νικήσετε όταν υποταχθείτε.
Yποταχθήκαμε και βρήκαμε τη στάχτη.
Mας έλεγαν θα νικήσετε όταν αγαπήσετε.
Aγαπήσαμε και βρήκαμε τη στάχτη.
Mας έλεγαν θα νικήσετε όταν εγκαταλείψετε τη ζωή σας.
Bρήκαμε τη στάχτη.
Mένει να ξαναβρούμε τη ζωή μας
Tώρα που δεν έχουμε πια τίποτα... 



                                                  Κοιμούμαι και η καρδιά μου ξαγρυπνά,
                                              κοιτάζει τ' άστρα στον ουρανό και το δοιάκι
                                                   και πώς ανθοβολά το νερό στο τιμόνι.

                                 Στίχοι: Γιώργος Σεφέρης - Μουσική: Ηλίας Ανδριόπουλος
                                                Από το Album " ΑΡΓΟΝΑΥΤΕΣ" (1998)